ما در ابتدا به توضیح درمورد فلز استیل و دونوع فولاد ساده کربنی و فولاد آلیاژی پرداختیم. در اینجا راجب این دو نوع فولاد و انواع مختلف استیل بیشتر توضیح خواهیم داد. در فولاد ساده کربنی بجز کربن و بعضی عناصر معمول مانند، سیلیسیم ،منگنز، گوگرد و فسفر عنصر دیگری وجود ندارد. با افزودن برخی عناصر به آهن آلیاژهایی تولید می‌شود که خواص بسیار عالی دارند. در اینجا با افزودن کروم به آهن استیل ضد زنگ یا استنلس استیل بوجود می‌آید، که در مقابل خودرگی‌های مختلف مقاومت بالایی دارد. استیل ضد زنگ از ترکیب حداقل 10/5٪ کروم با آهن بدست می‌آید. کروم پس از ترکیب با اکسیژن هوا اکسید کروم تشکیل می‌دهد، که به صورت لایه‌ای روی استیل ضد زنگ قرار می‌گیرد. این لایه دیده نمی‌شود ولی باعث می‌شود ارتباط بین هوا و فلز از بین رفته و استیل سالم بماند. مقدار بیشتر کروم و چند عنصر دیگر مانند، نیکل و مولیبدن در آهن این لایه را تقویت کرده و خاصیت ضد زنگ بودن را افزایش می‌دهد. به این نوع فولاد آلیاژی می‌گویند، البته وجود تیتانیوم و نیوبیوم خاصیت جوش پذیری را در استیل ضد زنگ افزایش می‌دهد. انواع استیل ضد زنگ یا استنلس استیل شامل، استیل نگیر یا غیر مغناطیسی،  استیل بگیر یا مغناطیسی، استنلس مارتنزیت، استیل دوپلکس ،استیل نگیر یا غیر مغناطیسی از ترکیب، آلیاژ آهن، کروم، نیکل و کربن کمتر از 1٪ که در حالت استفاده نشده حالت غیر آهنربایی دارند وبیش از 65 درصد مصرف جهانی را به خود اختصاص داده است. استیل بگیر یا مغناطیسی، از ترکیب آلیاژ آهن، کروم و کربن کمتر از 1٪ تشکیل شده است و خاصیت آهنربایی دارد. استنلس مارتنزیت، از ترکیب آلیاژ آهن، کروم و کربن بالای 1٪ و دارای خاصیت آهنربایی و سختی پذیری است. استیل دوپلکس، از ترکیب آلیاژ آهن، کروم و نیکل با ساختاری از ترکیب استیل‌های مغناطیسی و غیر مغناطیسی و خاصیت آهنربایی.